Суғд вилояти ҳудудидан оқиб ўтадиган Сирдарё ва Зарафшон сувидан ичган экинзорлар, мевазорлар гуллаб-яшнайди. Бу икки дарё соҳилларида яшаётган инсонлар эса, яратувчанлик ишқида меҳнат қилишади. Икки улуғ шоир – Абуабдулло Рўдакий ва Камол Хўжандий ҳам ана шу икки дарё соҳилларида туғилиб, вояга етганлар. Ҳозирда эса, Суғдда уларнинг ворислари ижод этишмоқда.

«Сир-Зарафшон илҳомлари» деб аталган рукнда суғдлик шоир ва носирлар ижоди билан таништириб борамиз. Рукннинг биринчи меҳмони – Содиқ Ҳожимурод.

Содиқ Ҳожимурод Суғд вилоятининг Fончи (ҳозирги Деваштич) ноҳиясида дунёга келган. Меҳнат фаолиятини ноҳия газетасида суратчи-мухбирликдан бошлаган. Сўнг мухбир, ўзбек бўлимининг мудири, масъул котиб вазифаларида ишлаган. У - Тожикистон Журналистлар уюшмаси аъзоси, мамлакат матбуоти аълочиси.

FАЗАЛЛАР

Умр ўтаркан мазмун излаб, то жаҳонда бор мен,

Кўрсатай дейман, фақат сират билан дийдор мен.

Дил шиори эзгуликдир, бадниятлардан ҳазар,

Туҳмату иғво йўлидан юрмадим зинҳор мен.

Юзма-юз таърифу тавсифларга йўқдир тоқатим,

Кимса айбим деса, лек қаршимда, миннатдормен.

Эътиқод, инсоф-адолат бобида ким ҳақ эса,

Бўлса ҳамки, душманим ул, айламам инкор мен.

Ким адоват қилса менга, мен адоват қилмагум,

Қаҳ-қаҳим бирлан ғаразгўй кўнглига озормен.

Турмушимнинг ғам-қувончи дилда минг шукронадир,

Ранжимасман тақдиримдан, яхшиларга ёрмен.

Ўзни кўрмакдир илинжим оқибат кўзгусида,

Дилни хуш этгувчи тасвирларга умедвормен.

Келса фурсат, дил фалак парвозига шайлангуси,

Учса гар, тупроқ аро сингиш учун тайёрмен.

Мангу уйқум ҳам яқин деб, чекмагум афсуским,

Содиқо авлодларнинг қонида бедормен.

ххх

Гар қўли гул боғбонсан – сайри гулзоринг ҳалол,

Мисралар дилларга манзур бўлса, достонинг ҳалол.

Ота-онанг, ёру дўстинг қалбида комил ишонч,

Хулқу атворинг сазовор эрса, виждонинг ҳалол.

Гарчи мушкулдир юмушлар, интилишдан чарчама,

Тўғриликни пеша билсанг, аҳду паймонинг ҳалол.

Ҳар бир инсон излар инсоний кўнгилга йўл мудом,

Ушбу туйғуга эришсанг, шуҳрату шонинг ҳалол.

Мустақиллик, қадрият карвонининг ҳамроҳисан,

Манзилинг равшан эса, фаҳм этки, сарбонинг ҳалол.

Ваъдалар айлаб, вафо қилсанг, муносиб меҳри дўст,

Васл учун бир лаҳза истаб, топар имконинг ҳалол.

Чиқ рақиб-ла беллашиш-чун ошкору рўйирост,

Енгсанг омад – сенда, йўқса, берган ул жонинг ҳалол.

Мен элим эъзозида деб, қувнагайсан, Содиқо,

Бил, гар аввал эл ғамин ерсан – еган нонинг ҳалол.

ххх

Ҳар нигоҳинг оташин, парвонаси йўқ манчалик,

Ўртамай, куйдирса кош ул лаҳзада гулханчалик.

Ишвапеша қошингу киприкларинг билмайди лутф,

Ноз-итоб айлаб, дилимга ўқ узар мерганчалик.

Мен сенингман, орзумни не сабаб пинҳон тутай,

Ошкор ўзингга ишқим яшнаган гулшанчалик.

Лек чаманда эътиборим йўқлигидан оҳким,

Меҳру розинг сезмагайман наргису савсанчалик.

Хоки пойинг тўтиёдир, қилма ундан бенасиб,

Гар дилингда раҳм бўлса, мен учун арзанчалик.

Майли, гарчи зулм этарсан, мен сен тараф,

Балки, сенсиз бир нафас ҳам энди қилгай анчалик.

Ёр учун дил берсалар-да, неча Содиқ, қанчалик,

Севмаганлар, севмагайлар, мен сени севганчалик.