ИЖТИМОИЙ ҲАЁТ

«Ғурбатда ғариб шодмон бўлмиш эмиш…»

2002 йилнинг ёзи эди. Мен ўшанда ўн еттига қадам қўйгандим. Ҳамсоямиз Тоғай малим Россиядан пул ишлаб келди. Қамиш билан ёпилган томини бузиб, баланд кўтарди-да, шийпир қоқди. Буни кўрган ҳамқишлоқлар пайтавасига қурт, кўнгилларига васваса тушди, ҳисоб. Отам ҳам бир куни масжиддан ҳовлиқиб келди-да: ”Тоғай малим яқинда Москвага қайтаркан. Илтимос қилгандим. Сени обкетишга кўнди. Тўрт кундан кейин жўнайсанлар”,- деди, очиқ осмонда чақмоқ чаққандек қилиб. Ўша кеча ухлай олмадим. Эрталаб жойимдан турарканман, танам жуда ланж эди

СУПУРГИ ЕТИШТИРИШ ОСОНМИ?

Ёки бир экиндан икки ҳосил олиш тўғрисида

Деҳқончилик борасида гап кетганда, супурги етиштирувчиларнинг меҳнати, дарҳақиқат, машаққатли эканлигини таъкидлаш ўринли бўлади. Супурги етиштириш, унинг нозикликлари ва машаққатлари хусусида, нафақат, Хатлон вилояти, балки мамлакатимиз пойтахти бозорларини ҳам хушбичим, чиройли ва бежирим боғланган супургилар билан таъминлаб келаётган Хуросон ноҳиясининг Уяли қишлоқ жамоатидаги Қайтмас қишлоғида яшовчи Султонали ака Тўхтаев