Шеърга сиғмаган туйғулар

МЕН ГУЛЛАРНИ ҚАЛБИМГА ЭКДИМ

Кўнгил ичра гоҳ шам йилтирайди, гоҳ зимистон чодирини ёяди. Кўнгилни ғам-ғурбат, айрилиқ тоши эзади, хароб этади. Муҳаббат эса, унинг бошини силаб эркалайди, юпатади.

Мен узоқдан сени қўмсаб келдим, азизим. Бугун яна қабринг бошидаман. Онанг тўкилиб-тўкилиб йиғлайди: «Вой болам-а, болам-а. Суйиб олган хотинингни кўнглини қандай топаман-а». Синглинг фарёд чекмоқда: «Акам-ей, акажоним-ей, душман ичди қонингни!»

Менинг бағрим кабоб, бутун вужудим армонли бир оғриқ билан қақшамоқда. Сенга теккан ўқ гўё менинг юрагимни тешиб ўтгандайин. Қалбимдан ўкинч, алам дарёси сел бўлиб оқмоқда, лекин тилим лол.

Қабрингга боқаман: ўтган йили мен келтирган гуллар хазонга айланибди, худди бизнинг севгимиз мисол, худди бир ҳовуч дуога айлангандайин. Бугун яна ўша сен севган, мен экканимда сен сувлар таратган турфа гуллардан олиб келдим. Сенга гул келтиряпману алам ва хижолатдан бағрим эзилиб кетяпти. Ахир, сен доимо менга қувончли кунларимда гул тутардинг, чиннигулларни севишимни билардинг.

Эсингдами, туғилган кунимда уч дона пушти гул бергандинг. Барча дўстларим келтирган гулларнинг шоҳи бўлган эди, гулларинг. Тўйимиз эса, гулхонага айланганди. Биринчи фарзандимиз туғилганда ҳам гул совға қилган эдинг…

Тўғри, мен ҳам сенга бир марта гул берганман, битириш имтиҳонида. Ўшанда гулларимни олиб, яна ўзимга тақдим этгандинг. «Гул гул билан бўлиши керак»,- дегандинг жилмайиб.

Ўша бахтли онларимизни эслаб, ҳозирги ҳолатинг кўз олдимга келади. Назаримда менга қўшилиб унсиз йиғлаётгандайсан. Бизни шу кўйга солган урушга лаънат, лаънат, лаънат!!!

Хаёлан сен билан суҳбатлашаман. Бағрим, хафа бўлма, мен келтирган гуллар қуриса. Менга берган ишқинг гуллари сўлмайди. Чунки мен уларни қалбимга экканман. У юрагим чашмасидан сув ичиб, тобора алвон тус олмоқда. Мен унинг ғунчаларидан фарзандларимизга ҳам улашаман. Токи улар ҳам меҳру муҳаббатни ҳис этиб яшашсин.

… Бир кун келиб мени ҳам сен томон олиб борадилар. Биз, албатта, учрашамиз. Ўшанда мен сенга ишқимиз гулини тутқазаман. Қалбимда авайлаган гулларимни. Мен бунга ишонаман.

Бихалича, Бобожон Ғафуров ноҳияси.