«Ғурбатда ғариб шодмон бўлмиш эмиш…»

2002 йилнинг ёзи эди. Мен ўшанда ўн еттига қадам қўйгандим. Ҳамсоямиз Тоғай малим Россиядан пул ишлаб келди. Қамиш билан ёпилган томини бузиб, баланд кўтарди-да, шийпир қоқди. Буни кўрган ҳамқишлоқлар пайтавасига қурт, кўнгилларига васваса тушди, ҳисоб. Отам ҳам бир куни масжиддан ҳовлиқиб келди-да: ”Тоғай малим яқинда Москвага қайтаркан. Илтимос қилгандим. Сени обкетишга кўнди. Тўрт кундан кейин жўнайсанлар”,- деди, очиқ осмонда чақмоқ чаққандек қилиб. Ўша кеча ухлай олмадим. Эрталаб жойимдан турарканман, танам жуда ланж эди

Ҳаёт билан ҳамқадам

Носир Хусрав ноҳияси мамлакатимизнинг шарқий-ғарбий қисмида, Ватанимиз пойтахти Душанбе шаҳридан тахминан 230 километр узоқликда жойлашган. Илгари Бешкент номи билан аталган ноҳия юртимизнинг қадимий ва тарихий гўшаларидан бири ҳисобланади.

Биз иш юзасидан ушбу ноҳияда бўлиб, ноҳия раиси Нуриддин Садриддинзода билан бу ерлик меҳнаткашларнинг жорий йил олти ойида