ҒАФУР ҒУЛОМ: - «Ассалому алайкум, муҳтарам биродарим ва муаззам шоир Лоҳутий!»

Ўзбекистон Халқ шоири Ғафур Ғулом тожик шоир ва адибларини ўзига жуда яқин тутарди. У, айниқса, Мирзо Турсунзода, Сотим Улуғзода, Муҳаммаджон Раҳимий, Боқий Раҳимзода, Жалол Икромий, Раҳим Жалил ва бошқалар билан жуда қалин дўст эди. Айний ва Лоҳутийни ўзига устоз, деб биларди. Тожик-форс тилини яхши билганлигидан  Рўдакий, Саъдий, Ҳофиз Шерозий, Жомий, Бедил асарларини ўзбек тилига ўгириб, нуктадон форсшунос, деган ном олган эди. 

Дийдаларда соғинч, юракларда меҳр-муҳаббат, юзларда қувонч ёғдуси

Тожикистон ўзининг давлат мустақиллигини қўлга киритгандан сўнг, ташқи сиёсатда "очиқ эшиклар" сиёсатини илгари сурди. Унда бизга дўст, яхши муносабат ва ўзаро миллий манфаатлар доирасида ҳамкорлик қиладиган барча мамлакатлар билан самарали шерикчилик қилиш назарда тутилган.

Айниқса, бу йўлда азалдан бир заминда яшаб, бир ҳаводан нафас олиб, бир дарёдан сув ичиб келаётган қўшни ва қардош халқлар билан аждодларимиз