Босқон урилганда сачрайди учқун…

Босқон ҳар урилганда сачраётган учқунлар гуриллаб ёнаётган олов, алангада қизиб, қип-қизил чўғ тусини олаётган темирдан чиққан ёндираман, деяётган иссиққа қўшилиб, атрофни аёвсиз қиздиради. Юз-кўзидан тер шовиллаб қуйилаётган уста Ҳабибназар босқон ураётган невараси, қўлида ясаётган тешасига бот-бот кўз қирини ташлаб олиб, ишида давом этаётган ўғлига меҳр билан қарайди. Барибир ҳар икковининг танасида ҳам бобокалонлари – устазода

Сада япроқлари

- Ассалом!

- Вой…

- Қўрқма, Гавҳархон. Мени танимадингми, нима?

- Ие…Ҳикмат… Ҳикматжон… Сенмисан? Кечирасан, сени танимабман.

- Ёнингда ўтирсам, майлими?